Άλλη μια μέρα με πόκερ
Σήμερα ξύπνησα αρκετά νωρίς γιατί είχα ένα ραντεβού αλλά τελικά ακυρώθηκε. Μετά δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ και από εκείνη την ώρα παίζω πόκερ. Τώρα είπα να κάνω ένα διάλλειμα και προσπαθώ να βρω έναν φίλο μου για να πάμε για καφέ γιατί θέλω να του μιλήσω για δουλειά. Αν μπορεί να πει τίποτα εκεί που δουλεύει τα σαββατοκύριακα μήπως και χρειάζονται άτομο. Κι εκείνος τα ίδια με εμένα, έχει μια απογευματινή δουλειά και ο θείος του εδώ κι ένα μήνα τον έχει στείλει σε έναν φίλο του για δουλειά το σαββατοκύριακο. Ντρέπομαι βέβαια να του το ζητήσω να πει για μένα αλλά και τι άλλο να κάνω. Όποια δουλειά μπορώ να βρω από γνωστούς κοιτάω να το εκμεταλλευτώ γιατί από τις αγγελίες δεν βλέπω φως. Κι εκείνος με τους γονείς του μένει. Θέλει να μείνει μόνος αλλά έχουν και οι δικοί του χρέη και τους βοηθάει, οπότε για τα επόμενα δύο χρόνια είναι σίγουρο ότι δεν θα φύγει εκτός κι αν γίνει κανένα θαύμα και βρει δουλειά που να μπορεί να συντηρεί τον εαυτό του αλλά και να δίνει αρκετά χρήματα στους δικούς του. Μετά μερικοί γκρινιάζουν που τα παιδιά είναι μεγάλα και μένουν ακόμη με τους γονείς τους. Δεν βλέπουν όμως πως πλέον οι γονείς έχουν μαζέψει ένα σωρό χρέη από τα τελευταία χρόνια που είχε γίνει όλος αυτός ο χαμός με τις κάρτες και τα δάνεια και ότι εμείς η νέα γενιά συνεισφέρουμε πραγματικά στο σπίτι. Άντε ας ξανά προσπαθήσω να τον βρω στο τηλέφωνο κι αν όχι θα συνεχίσω με το πόκερ.